Zasłyszane.

Błogosławiony ten, kto śmieje się z siebie,
albowiem będzie miał ubaw
do końca życia.

:D

zastosować.

Ps 40

zakochałam się w tym utworze na jednym z wielkopostnych koncertów akustycznych przed kilku laty.
potem na długi czas zapomniałam o zespole,
choć nie powiem, jego twórczość wywarła ogromny wpływ na mój gust muzyczny
i moje życie wtedy.



nie mają Dementi w Empiku.
cholera.

ostatnio jak widać więcej muzyki.
to dlatego, że na intelektualny wysiłek mnie nie stać,
mam nadzieję, chwilowo.

dowiedziałam się, że takie zaburzenia jakie mam
to już niepełnosprawność.
nigdy w życiu, niech się bujają!

idę się uczyć.

Spotkanie.

reż. Thomas McCarthy

melodramat


Nie zagrał na uczuciach, ale stał się pewną motywacją. Można rozpocząć nowe życie, można cieszyć się z prostych rzeczy.
Pooglądany z pewnym dystansem, w smutku wręcz, ale zainteresował i poprawił nastrój - cel osiągnięty ;)

Walter Vale jest naukowcem, pisze książkę i uczy w szkole, jest strasznym wapniakiem i zgredem. Za wszelką cenę chce nauczyć się gry na fortepianie, ale brak mu tego czegoś.
Przez przypadek trafia na parę lokatorów - imigrantów, którzy są dla niego impulsem do zmiany życia, do znalezienia pasji. I Walter zaczyna grać na fantastycznym instrumencie - djembe.
Rodzą się też relacje, bliskość, ciepło, chęć niesienia pomocy.

Nie wywala z butów, ale dobry.
I plus za muzykę.

Czy ja człowiek jestem?

strasznie się szarpię.
dzisiaj miałam wykład, kolejny zresztą,
że zdrowienie trwa, że może trzeba będzie lat na to.
że szukam pomocy u lekarza, w grupie, u x., że chciałabym od razu,
a tego się nie da zrobić w ciągu godziny, jak naprawienie pralki.
mimo, że wydaje się być takie proste, że wystarczy pstryknąć palcami.
i karzę się z to, że nie potrafię zrobić tego, czego zrobić się nie da.
wkurwiam się, że jestem słaba.

z ostatnich dni:



dobra kawa dzisiaj.
i słuchawki się zepsuły.

już któryś raz w okresie chyba tygodnia słyszę o banałach.
i się zbulwersowałam.

bo kto ocenia co jest banałem, a co nim nie jest?
komentarz, który dla kogoś jest banałem
dla mnie może być bardzo cenny.

rzeczywistość to nie żaden patos.
rzeczywistość jest prosta i surowa, twarda.
wszystkich nas dotyczą te same reguły i prawa,
wszyscy funkcjonujemy w podobnych schematach, których rozwiązania mogą się pokrywać.
tak, każdy z nas jest na swój sposób wyjątkowy, ale oprócz tego jesteśmy zwyczajni, przeciętni i oczekiwanie wyszukanych, górnolotnych słów pocieszenia, plątanie się w filozofię i skomplikowane teorie psychologiczne po prostu się nie sprawdza.
po to jesteśmy w grupie z innymi ludźmi, żeby dzielić się tym, czego oni w sobie nie dostrzegają, czego nie wiedzą. nieważne jak bardzo banalne by to było - może okazać się kluczowe.
chociaż czasem dalekie jest od głaskania po głowie i mówienia, że wszystko będzie dobrze.

Jest moc!

Jak narozrabiać by zostać świętym?
:D